BOUVIER DES ARDENNES


Wzorzec FCI nr 171
BOUVIER DES ARDENNES
Kraj pochodzenia: Belgia
Data publikacji obowiązującego wzorca: 25.10.2000
Użytkowanie: Z założenia pies do pasienia bydła, wykorzystywany do
przepędzania, zaganiania i pilnowania bydła na otwartych pastwiskach,.
Także i dzisiaj bez specjalnego szkolenia jest doskonałym i wszechstron-
nym psem pracującym, szczególnie nadającym się do stróżowania i pil-
nowania zwierząt gospodarskich.
Klasyfikacja FCI: Grupa 1 - Psy pasterskie i zaganiające.
Sekcja 2 - Psy zaganiające.
Próby pracy wymagane.
RYS HISTORYCZNY:
Od dawna znany pies do pasienia bydła z belgijskich Ardenów,
selekcjonowany na swe cechy użytkowe. Wyróżniał go nie tyle wygląd,
co doskonała praca przy pasieniu i pilnowaniu stada. Typ rasowy
kształtował się przede wszystkim pod wpływem surowych warunków
klimatycznych, trudnego terenu i skromnych warunków życia w tam-
tym rejonie.
Jedynie najbardziej wytrzymałe i najlepiej rokujące w pracy szczenięta
zachowywano, by zarabiały na swe skromne utrzymanie pilnując stad,
najczęściej krów mlecznych i owiec, ale także koni i świń.
W XIX wieku bouviery z Ardenów wykorzystywano też do polowania na
dziki i jelenie, a w okresie obydwu wojen światowych były one psami
kłusowników. W końcu XIX wieku przypominały one trochę owczarki,
ale różniły się od nich twardszym włosem, większym wzrostem i masą,
oraz bardziej zdecydowanym charakterem i łatwością gryzienia. Z cza-
sem na wystawach belgijskich utworzono klasy dla psów do bydła, aby
tą drogą doprowadzić do ujednolicenia ich typu.
Na wystawie w Liege, która odbyła się 27 kwietnia 1903 roku, profesor
Reul odkrył psa o imieniu Tom, który stanowił dla niego ucieleśnienie
idealnego typu psa do bydła (szczegóły nie są znane).
W 1913 roku w Liege powstało stowarzyszenie, którego celem było
 ulepszenie psów do pasienia bydła z prowincji Liege i Ardenów
i wtedy też powstał pierwszy wzorzec rasy. został on przyjęty przez
Belgijski Związek Kynologiczny w roku 1923, a po latach zatwierdzony
przez FCI (16 czerwca 1963).
Zanik rolnictwa i hodowli bydła mlecznego w Ardenach doprowadził do
niemal zupełnego zaniku miejscowych psów. Dopiero w latach
1
dziewięćdziesiątych zeszłego wieku grupa hodowców postawiła sobie za
cel odtworzenie psa, opisanego we wzorcu, wykorzystując ostatnie
pozostałe psy z Ardenów. Ciekawe, że nie byli to bynajmniej hodowcy
z tamtego rejonu, lecz z północy Belgii, gdzie bouviery ardeńskie
sprowadzane były przez hodowców bydła i owiec jeszcze w latach trzy-
dziestych. Ich działania, choć mało znane kynologom i prowadzone na
niewielką skalę , osiągnęły zamierzony skutek, niemniej jednak rasa
stała się ponownie znana oficjalnej kynologii dopiero w roku 1996.
WYGLD OGÓLNY:
Odporny, mocny pies średnich rozmiarów, bez pretensji do elegancji.
Jest krótki i krępy, ma kościec mocniejszy, niż sugeruje to jego wzrost,
i masywną głowę.
Określenia zwarty, krótki i dobrze umięśniony najlepiej opisują bouviera
z Ardenów. Sierść ma twardą i zmierzwioną, jedynie na czole krótszą
i gładką, a niewielka broda i wąsy nadają mu nieco grozny wygląd. Psa
tego powinno się oceniać w naturalnej postawie - nie powinien być
ustawiany ani przytrzymywany przez wystawiającego.
WAŻNE PROPORCJE:
- Długość tułowia od stawu barkowego do guza siedzeniowego mniej
więcej taka sama, jak wysokość w kłębie.
- Głębokość klatki piersiowej stanowi około połowy wysokości w kłębie.
- Głowa jest stosunkowo krótka, a kufa ma być wyraznie krótsza
od mózgoczaszki, której długość jest nieco większa od szerokości.
ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Bouvier ardeński jest psem bardzo energicznym i wytrzymałym. Chętny
do zabawy, ciekawski, towarzyski i ożywiony, odznacza się dużymi
zdolnościami adaptacyjnymi, dzięki czemu umie się znalezć w roz-
maitych sytuacjach. Gdy zachodzi konieczność obrony ludzi, dobytku
i terenu, jest odważny i zawzięty.
GAOWA:
Mocna, raczej krótka.
Mózgoczaszka:
Szeroka i płaska, jej górna linia równoległa do górnej linii kufy. Bruzda
czołowa i guz potyliczny praktycznie niewidoczne. Auki brwiowe pod-
kreślone przez krzaczaste brwi. Kości jarzmowe i policzki mało
widoczne.
Stop: wyrazny, ale nieprzesadnie.
Trzewioczaszka:
Nos: duży, zawsze czarny.
2
Kufa: szeroka, mocna, dobrze wypełniona pod oczami, wyraznie krótsza
od mózgoczaszki. Porośnięta twardym, stojącym włosem,
zasłaniającym wewnętrzne kąciki oczu. Boki kufy i policzki
tworzą linie ciągłą.
Wargi: cienkie, dobrze przylegające, krawędzie zawsze czarne, kąciki nie
obwisłe. Górne i dolne wargi, żuchwa i podbródek ozdobione
włosem długości 5-6 cm, tworzące wąsy i niewielką brodę.
Uzębienie: szczęki mocne, uzębienie kompletne zgodnie z wzorem
zębowym. Brak M3 bez znaczenia, brak do dwóch P1 dopuszczal-
ny. Zgryz nożycowy, siekacze ustawione w lekkim łuku.
Dopuszczalny, ale nie preferowany, zgryz cęgowy. Śluzówki jamy
ustnej muszą być jak najlepiej pigmentowane.
Policzki: dobrze umięśnione, ale płaskie.
Oczy: średniej wielkości, niezbyt szeroko rozstawione, owalne, ani
okrągłe ani wypukłe, jak najciemniejsze. Powieki o czarnych
krawędziach, trzecia powieka niewidoczna.
Uszy: niecięte, wysoko osadzone, trójkątne, raczej małe. Gdy przyłożyć
je płasko do głowy, nie powinny sięgać dalej, niż do zewnętrznego
kąta oka. Pożądane stojące i zaostrzone na końcach, mogą być też
załamane na końcach lub w połowie długości, z końcami
skierowanymi do przodu albo na boki.
SZYJA:
Mocna, dobrze umięśniona, dobrej długości, cylindryczna, lekko
łukowato wygięta, noszona dostatecznie wysoko, bez podgardla.
TUAÓW:
Mocny, ale nie ciężki, dobrze związany, żebra raczej zaokrąglone, niż
płaskie. Długość tułowia od stawu barkowego do guza siedzeniowego
mniej więcej równa wysokości w kłębie.
Linia górna: pozioma, mocna.
Kłąb: lekko zaznaczony.
Grzbiet: dobrze umięśniony, szeroki, mocny, giętki, ale nie powinien
sprawiać wrażenia słabo związanego.
Lędzwie: krótkie, szerokie, dobrze umięśnione i mało wysklepione.
Zad: szeroki, możliwie poziomy, może być lekko opadający.
Klatka piersiowa: głęboka, sięga łokcia, żebra dobrze wysklepione,
szczególnie w górnej jednej trzeciej. Spodnia część klatki pier-
siowej trochę zaokrąglona. Oglądana z przodu - szeroka.
OGON:
Większość psów rodzi się ze skróconymi ogonami, a niektóre także ze
szczątkowymi. Ogon jest gruby i wysoko osadzony.
3
Ogon krótki jest przedłużeniem linii grzbietu.
W krajach, gdzie cięcie ogona jest zabronione, ma on pozostać natural-
nej długości.
KOCCZYNY:
Kończyny przednie:
Mocny kościec. Dobrze umięśnione kończyny są zupełnie proste, bez
względu na to, z której patrzeć strony, a oglądane z przodu - równoległe.
Aopatki: dobrej długości, skośnie ustawione i mocno umięśnione.
Z ramieniem tworzy kąt około 110 stopni.
Ramiona: Długie, dobrze umięśnione.
Aokcie: przylegające, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Przedramiona: proste i mocne.
Nadgarstki: mocne, wyraznie zaznaczone, nisko przy ziemi.
Śródręcza: mocne, krótkie i tylko nieznacznie nachylone.
Aapy: okrągłe, zwarta, place wysklepione, ciemne, mocne i sprężyste
opuszki, mocne, ciemne pazury.
Kończyny tylne:
Mocne, dobrze umięśnione, odpowiednio ukątowane, oglądane z tyłu -
równoległe. Przy oglądaniu z boku łapa ustawiona już tuż poza pionową
linią , przeprowadzoną od guza siedzeniowego.
Uda: bardzo dobrze umięśnione, z wyraznie zarysowanymi mięśniami.
Podudzia: odpowiedniej długości, bardzo dobrze umięśnione.
Stawy skokowe: blisko ziemi, mocny, suchy.
Śródstopia: oglądane z boku lekko nachylone, bez wilczych pazurów.
Aapy: jak przednie.
CHODY:
Kończyny poruszają się równolegle wobec siebie, w jednych płaszczyz-
nach, bez plątania. Typowym krokiem jest szybki stęp i energiczny kłus.
Bouvier ardeński rzadko porusza się galopem, ale w każdym tempie
zdolny jest do nagłych zwrotów. Kłus powinien być przestrzenny i ryt-
miczny, z dobrym napędem z kończyn tylnych; linia grzbietu pozostaje
prosta. Nie powinien wpadać w inochód. Jest to pies żywy, toteż rzad-
ko pozostaje w bezruchu. Spuszczony ze smyczy na spacerze zazwyczaj
okrąża swego właściciela, tak, jak robi to ze stadem.
SKÓRA:
Przylegająca, bez fałd, ale nie za cienka. Krawędzie powiek i warg
zawsze dobrze pigmentowane.
4
OKRYWA WAOSOWA:
Sierść: Musi pozwalać psu na stałe przebywanie na dworze i przy
stadzie, bez względu na warunki atmosferyczne.
Włos okrywowy suchy, twardy i zmierzwiony, około 6 cm długi na
tułowiu, krótszy i przylegający na głowie, gdzie jednak tworzy
brwi nad oczami. Konieczne wąsy, przysłaniające wewnętrzne
kąciki oczu, i nieduża broda długości 5-6 cm. Kończyny przednie
porośnięte krótszym, suchym włosem, trochę kosmatym, co -
razem z niewielkimi piórami na tylnych krawędziach - nadaje im
wygląd słupowaty. Dłuższy włos na tylnych stronach ud tworzy
niewielkie portki. Zewnętrze strony małżowin usznych
porośnięte krótką, miękką i prostą sierścią, gdzieniegdzie prze-
rośniętą dłuższym włosem. Kanał słuchowy zakryty dłuższym
włosem, razem z włosem na szyi tworzy nastroszony kołnierz.
Między palcami sierść gęsta i bardzo krótka.
Podszerstek gęsty w każdej porze roku, szczególnie obfity zimą,
także na kończynach, mniej więcej o połowę krótszy od włosa
okrywowego, daje dobrą ochronę przed niepogodą.
Maść: Każda maść dopuszczalna w wyjątkiem białej; barwa podszerstka
odpowiada barwie okrywy. Dopuszczalne, ale niepożądane biała
plamka na piersi i białe końce palców. Często występuje maść,
będąca mieszaniną włosów szarych, czarnych i płowych,
w odcieniach od jasno- do ciemnoszarego, poza tym czerwonawa
lub barwy słomy.
WZROST:
Wysokość w kłębie: pies 56-62 cm
suka 52-56 cm
Tolerancja 1 cm w dół lub w górę.
Waga: pies 28-35 kg
suka 22-28 kg.
WADY:
Wszelkie odstępstwa od podanego wzorca powinny być uznane za wady
i oceniane w zależności od stopnia nasilenia.
Wrażenie ogólne: zbyt ciężki, zbyt elegancki , wysokonożny.
Głowa: złe proporcje, nierównoległe linie profilu, zbyt lekka kufa, broda
i wąsy mało lub zbyt obfite, nos wypukły, stop zbyt wyrazny lub zbyt
słabo zaznaczony, czaszka okrągła.
Zęby: zle ustawione siekacze. Brak siekacza, przedtrzonowca P2 lub P3.
Oczy: jasne, okrągłe, wypukłe lub zapadnięte.
5
Uszy: zbyt szerokie u podstawy, nisko osadzone, o zaokrąglonych koń-
cach, jeśli stojące - noszone zbieżnie lub rozbieżnie.
Szyja: cienka, długa, wbita w łopatki.
Linia górna: słaba, długi i nie dość szeroki grzbiet lub lędzwie, grzbiet
zapadnięty lub wysklepiony.
Klatka piersiowa: nie dość głęboka, nie dość zaokrąglona, zbyt wąska.
Ogon: osadzony zbyt nisko, noszony zbyt wysoko, podkulony lub skrzy-
wiony na bok.
Ruch: akcja kończyn wąska, poplątana, krótka, łapy wysoko podno-
szone.
Sierść: nie dość szorstka, gładko przylegająca, słabe lub nie dość obfite
broda i wąsy, zbyt krótki, zbyt długi lub nie dość gęsty podszerstek.
Maść: nadmiar bieli na piersi lub łapach.
Temperament: ospały, lękliwy.
WADY DYSKWALIFIKUJCE:
Temperament: nerwowy lub agresywny.
Wrażenie ogólne: brak typu.
Nos, wargi, powieki: brak pigmentu.
Uzębienie: Przodozgryz, nawet bez utraty kontaktu siekaczy, lub
tyłozgryz, krzywe szczęki; brak jednego z łamaczy (P4 lub M1), jednego
z trzonowców M1 lub M2 (M3 nie ma znaczenia), brak jednego przed-
trzonowca P3 w połączeniu z brakiem jakiegokolwiek innego zęba, brak
3 lub więcej jakichkolwiek zębów.
Oczy: żółte, porcelanowe, o dzikim wyrazie.
Uszy: cięte lub ciężko wiszące przy policzkach.
Ogon: noszony pionowo do góry lub zakręcony nad grzbietem.
Sierść: trymowana, krótka lub wyraznie długa, falista, kędzierzawa lub
jedwabista, brak wąsów i brody, lub tak obfite, że zakrywają oczy
i zacierają kształt głowy, brak podszerstka.
Maść: biała, biel w innych miejscach, niż na klatce piersiowej i palcach.
Wielkość poza limitem, podanym we wzorcu.
Każdy pies, wykazujący wyrazne deformacje budowy lub zaburzenia
charakteru, powinien zostać zdyskwalifikowany.
UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie
umieszczone w worku mosznowym.
6


Wyszukiwarka

Podobne podstrony:
BOUVIER DES FLANDRES
Triumf woli (Triumph des Willens)
Lautinventar des Deutschen Phonetik
F[1] Couperin Messe des Paroisses 15
F[1] Couperin Messe des Paroisses 17
F[1] Couperin Messe des Paroisses 01
F[1] Couperin Messe des Paroisses 18
Das Kabinett Des Doktor Caligari
Ergebnis des Elektor Jahreswechsel Gewinnspiels
DES 1008D Manual
Grundmodell des industriellen Betriebsabrechnungsbogens
F[1] Couperin Messe des Paroisses 07

więcej podobnych podstron