4. ELEKTROGRAWIMETRIA, ELEKTROGRAFIA I KULOMETRIA 230
4. ELEKTROGRAWIMETRIA, ELEKTROGRAFIA I KULOMETRIA 230
Rys. 42
Porównanie kierunków zmian napięcia rozkładowego siarczanu miedzi i siarczanu cynku oraz potencjałów wydzielania miedzi i cynku
Przebieg krzywej / =/(l7) powinien być zrozumiały, jeżeli weźmie się pod uwagę siłę elektromotoryczną ogniwa tworzącego się podczas elektrolizy. Natężenie prądu podczas elektrolizy można wyra-zić na podstawie prawa Ohma wzorem
(4.34)
V—SEM
R
gdzie: V — doprowadzone napięcie; SEM — siła elektromotoryczna ogniwa przeciwdziałającego elektrolizie; R — opór elektrolizera.
Jeżeli SEM = V, to prąd nie płynie, obserwuje się tylko poziomy odcinek krzywej, jeżeli zaś V > SEM, to elektroliza zachodzi W rzeczywistości doprowadzone napięcie musi być większe niż to wynika z wartości SEM. Należy tu bowiem uwzględnić nadnapięcie (patrz p. 4.1.6).
Elektrodą nazywa się układ utworzony przez fazę metaliczną graniczą* cą z elektrolitem. Każdy metal w zetknięciu z roztworem elektrolitu wykazuje dążność do przechodzenia do roztworu w postaci jonowej (dążność tę Nerast nazwał prężnością roztwórczą). Znajdujące się natomiast w roztworze jony metalu dążą przeciwnie — do osadzania się na metalu. Proces elektrodowy można wyrazić jako odwracąiną reakcję elektrochemiczną zachodzącą zgodnie z.równaniem.
M =± M*+ +ne