DZIĘKI CI, MARYJO, TYŚ MNIE URATOWAŁA(1)


Siostra Anna Grzybowska
DZIKI CI, MARYJO, TYŚ MNIE URATOWAAA!
DZIKI CI, MARYJO, TYŚ MNIE URATOWAAA!
1
SPIS TREŚĆI
1.Pamiętne zdarzenie nawrócenia ..................................................................... 3
2.Nawrócenie Franka ......................................................................................... 3
3.Sześciogodzinna spowiedz............................................................................... 4
4.Wizyta lekarska ............................................................................................... 4
5.Po nawróceniu ................................................................................................ 5
6.Co przeżywali chorzy? ..................................................................................... 5
PAMITAJ!!!
SKUTECZNY ORŻ
PRZECIW ZAU
TO
Cudowny Medalik
2
1.Pamiętne zdarzenie nawrócenia
Pamiętnym wydarzeniem z czasu mojej pracy w szpitalu po drugim zajęciu
Lwowa przez Rosjan była śmierd 26-letniego Franka N. Był on wielkim zbrodniarzem i
przestępcą, co ujawniło się dopiero przy jego śmierci. Do wybuchu wojny pracował
jako woznica w Zakładzie Nieuleczalnie Chorych. W chwili rozpoczęcia działao
wojennych porzucił samowolnie dotychczasowe zajęcia i przyłączył się do bandy
rabusiów. Nawrócenie jego było dziełem miłosierdzia Matki Najświętszej. Wyprosiła
je codziennym odmawianiem różaoca przez sześd lat siostra szarytka Zamysłowska.
Była ona przełożoną Zakładu, w którym Franek pracował i z którego uciekł ku jej
wielkiemu zmartwieniu.
2.Nawrócenie Franka
Do Szpitala na klinikę chirurgiczną przywieziono go w sierpniu 1945 r. w bardzo
ciężkim stanie. Miał gruzlicę płuc i ropne zapalenie opłucnej na tle suchotniczym.
Leżał w klinice trzy miesiące. W tym okresie trzy razy zgłaszał się do spowiedzi i
Komunii Świętej. Stan jego zdrowia w trzecim miesiącu pogarszał się z dnia na dzieo.
Popołudniu 31 pazdziernika 1945 r. o godz. 15, w czasie gdyśmy na sali nr 5, ścieliły
łóżko i poprawiały pozycje chorego, nastąpił silny krwotok płucny. Zalane zostały
krwią; łóżko i podłoga, a również ja z drugą siostrą, od twarzy aż do stóp.
Mimo to Franek nie zakooczył życia, ale zaczął krzyczed, że widzi mnóstwo szatanów i
piekło otwarte, do którego usiłują go wciągnąd przy pomocy różnych narzędzi.
Równocześnie duszę jego paliły popełnione zbrodnie: wyznawał je teraz głośno
wołając rozpaczliwie:  księdza i zasłaniając się siostrami, które trzymał oburącz,
przed atakiem złych duchów. Podkurczył nogi pod siebie i szamotał się w okropnym
przerażeniu. Zachęta do ufności w Miłosierdzie Boże i poddawane akty żalu
doskonałego nie uspokajały umierającego. Sytuacja stawała się rozpaczliwa. O tej
porze znalezd księdza na terenie szpitala równał się z cudem, a ksiądz kapelan
mieszkał na plebani św. Antoniego, kilometr od kliniki.
Proszę Franka, żeby mnie puścił, to pójdę szukad księdza, a on na to:  Nie puszczę, bo
mnie szatani porwą . Podaję do ręki Frankowi różaniec i mówię:  Trzymaj, on cię też
zasłoni od szatanów, a mnie puśd . Wyszłam zrozpaczona na korytarz i o cudo!
Korytarzem idzie ksiądz karmelita z obiadem do chorego brata zakonnego. Proszę go,
aby zostawił torbę na korytarzu, a sam przyszedł na salę, aby udzielid rozgrzeszenia
umierającemu, równocześnie podaję mu stułę i oleje święte. Gdy kapłan stanął na
sali, piekło w tej chwili zniknęło wraz z szatanami. Franek wyciągnął przykurczone
nogi i zaczął od początku litanię okropnych zbrodni, nie zapominając i o
świętokradztwach, co już wszyscy obecni na sali słuchali drugi raz. Kapłan mówi do
penitenta:  ciszej, ciszej , ale Franek stanowczym głosem mówi:  Żadne cicho, na
Sądzie Bożym cały świat będzie wiedział, jakie zbrodnie popełniłem , i dalej wyrzucał
z siebie to, co stanowiło jego największą mękę. Gdy skooczył i otrzymał rozgrzeszenie,
3
uspokoił się zupełnie, wyciągnął ręce jakby do kogoś na przywitanie i ostatkiem sił
krzyknął:  Dzięki Ci, Maryjo, Tyś mnie uratowała , a złożywszy ręce na piersiach
skonał. Namaszczenie otrzymał jako zmarły.
3.Sześciogodzinna spowiedz
Zrobiłyśmy z drugą siostrą porządek ze zwłokami, z łóżkiem i podłogą, żeby nikt
więcej nie zakażał się. Umyłyśmy się same, przebrały chałaty i poszły do dalszych
obowiązków; siostra Cecylia na salę nr 5, gdzie oprócz Franka leżało ośmiu ciężko
chorych mężczyzn. Jakież było moje zdziwienie, gdy żaden z chorych nie leżał w łóżku,
ale wszyscy pod łóżkami, z głowami nakrytymi poduszkami i materacami. Nawet
chory na wyciągu, z kolanem rozbitym kulą dum  dum i ciężką raną na udzie, leżał
pod łóżkiem, uwolniony ze stalowych drutów i obciążenia nogi. Kiedy zobaczyłam
jego twarz, był do niepoznania zmieniony. Włosy białe, a oczy pod powiekami.
Kurczowo trzymał materac na głowie i przerazliwym głosem żądał księdza i to
natychmiast. O księdza wołali też wszyscy inni.
W tej chwili posłałam sanitariuszkę, aby na bramie głównego budynku zaznaczyła na
tablicy konieczną obecnośd księdza na oddziale, a sama przy pomocy sanitariuszek
i sanitariusza ze sali operacyjnej wyciągaliśmy chorych i układali na łóżkach jak należy.
Wszyscy byli ogromnie przerażeni i czekali na księdza, jak tonący na deskę ratunku.
Przyszedł ks. Woroniecki; kapelan, 15 minut po 17. Ja trzymałam dyżur na
korytarzu, żeby nikt nie przeszkadzał ani z kolacją, ani z wizytą lekarską. Póznym
wieczorem o godz. 23 minut 15, wyszedł ksiądz kapelan na korytarz blady i oblany
potem. Zapytał nas, co było na sali, i jak długi upadł zemdlony na ziemię. Zobaczyły to
dwie Rosjanki; nocne dyżurne, i przybiegły pomóc mi ratowad go, a potem położyd na
wózku szpitalnym, aż do przyjścia do normy. Na plebanię odprowadzili księdza dwaj
portierzy.
Na sali nr 5, jeden szloch. O kolacji chorzy słyszed nie chcieli. Prosili, żeby pomóc
odprawid im pokutę i razem z nimi dziękowad, że oni jeszcze żyją, że się mogli
spowiadad, że ich szatani nie porwali do piekła, które widzieli na sali. Całą noc
spędziłam z nimi na modlitwie i na przygotowaniu do Komunii Świętej. Nazajutrz
rano, gdy zobaczyli księdza z Panem Jezusem, płakali głośno jak dzieci. Jak miłe
musiały byd te łzy Zbawicielowi, którego łaska odniosła tak wielkie zwycięstwo.
Śniadania nie chcieli jeśd, ale płacząc dziękowali za przeżyty wczorajszy dzieo.
Zrobiłam co było konieczne na tej sali i wybiegłam, żeby przygotowad cały oddział do
wizyty lekarskiej na godz. 8.
4.Wizyta lekarska
Wizyta lekarska zaczęła się od sali numer 1. Profesor Karawanow (Rosjanin),
oraz kilkunastu lekarzy narodowości polskiej, rosyjskiej i ukraioskiej. Wszyscy oni
słuchają, co mówi profesor i serdecznie odnoszą się do chorych i do mnie. Kiedy
4
wizyta lekarska weszła na salę nr 5, profesor zmarszczył brwi, oczami obszedł całą
salę, a zanim zrobili to samo inni lekarze. Po chwili bacznego przyglądania się chorym
w milczeniu, mówi do mnie gniewnym głosem: - Siostro Anno! Tyle razy prosiłem,
żebyście wszystkie zmiany, jakie robicie na oddziale, zgłaszali mi przed wizytą. Ja na
to: - Nie rozumiem panie profesorze, ani jeden chory nie jest inny niż ci, co byli
wczoraj i dawniej; wszyscy ci sami. Profesor: - Nie poznaję ani jednego chorego.
Adiunkt dr Liebhart mówi mi do ucha po polsku: - Siostro Anno, proszę nie rób
wariata z profesora, przecież ani jeden chory nie jest ten sam. Skądże siostra wzięła
ośmiu chorych bez wiedzy lekarzy?  Kartami temperatury i diagnozami przekonałam
wszystkich o prawdzie moich słów.
Profesor zapytał, co był za powód, że wszyscy są tak zmienieni i mają białe głowy.
Odpowiedziałam, że w związku ze śmiercią Franka odbywała się na sali piekielna
scena, która wszystkich przeraziła, ale i nawróciła, dlatego pewnie są dziś tacy inni.
Bez słowa obeszli całą salę, a na korytarzu zmusili mnie do opowiedzenia tego, co
było. W dużym skrócie opowiedziałam, co się działo, i że ksiądz kapelan się znalazł w
tak nieoczekiwanej porze, i że po wyznaniu grzechów i rozgrzeszeniu Franek zaraz
umarł. Na to profesor Karawanow: - Ot, to jeden z wielu dowodów, że jest Bóg, i że
człowiek posiada dusze nieśmiertelną.
Po wizycie i operacjach zgłosili się do mnie trzej lekarze, dwóch Polaków i jeden
Ukrainiec z prośbą o książki do nabożeostwa i o zastępstwo na dzieo następny w
rannych czynnościach, bo mogą się spóznid, ponieważ pójdą do spowiedzi i Komunii
Świętej, do której nie przystępowali od czasu złożenia matury.
5.Po nawróceniu
Na drugi dzieo, gdy lekarze przyszli do pracy, byli przejęci i odmienieni,
podobnie jak chorzy. Różaoce i Cudowne Medaliki przyjęli z ogromną radością.
6.Co przeżywali chorzy?
Po południu tego dnia miałam chwilkę czasu na rozmowę z chorymi na temat
wczorajszego przeżycia. Wszyscy się przyznawali, że mieli powody znalezienia się w
piekle, i że tylko cudem nie zostali tam porwani przez złe duchy. Przyznali się, że przez
całe lata nie spowiadali się, jeden nawet 40 lat.
Najstarszy pacjent; bez nogi, urwanej przez granat, płakał z radości, że wczoraj nie
wpadł do piekła, bo bardzo na nie zasłużył. Po przyjętej Komunii Świętej, bez przerwy
modlił się o rychłą śmierd, żeby już nigdy więcej Pana Boga nie obrazid, ale mied Go w
swym sercu jak dzisiaj. Modlitwa dziadka była widocznie miła Panu Bogu i została
wysłuchana. Wieczorem tego dnia zasnął na wieki bez żadnej agonii. Inni chorzy na
widok zmarłego dziadka z płaczem wołali, że i oni chcą dzisiaj umrzed. Dopiero
przypomnienie im o obowiązku pokuty i naprawy złego życia uspokoiło salę.
5
Pytałam chorych, jak wyglądał szatan. Zakrywali twarze rękami, a jeden z nich z
wykształcenia; inżynier, mówił, niemożliwe jest jego opisanie. Inteligencją przewyższa
szatan wszystkich uczonych na świecie, a zewnętrzny wygląd jego jest tak straszny, że
lepiej ponosid wszystkie tortury na ziemi, niż wpaśd w jego moc. Tak jak ludzie szatana
malują, to są żarty.
Może warto zaznaczyd, że kapłanem, który słuchał spowiedzi Franka, był karmelita,
wyświęcony w owym miesiącu na kapłana. Przyjechał do Lwowa po studiach. Do
szpitala z obiadem był wysłany o godz. 12, ale nie mógł od razu trafid. Przyszedł
dopiero wtedy, kiedy Franek wołał:  księdza . Widocznie Matka Najświętsza tak
pokierowała jego krokami.
Anna Grzybowska
Świadka powyższego zdarzenia, siostrę Annę Grzybowską, szarytkę, znało kilka naszych
zakonnic, które do tej pory żyją. Jej rodzona siostra Brygida (zm. 26. II. 1976) należała do
naszego zakonnego zgromadzenia SS. Zmartwychwstanek. Ostatnie lata spędziła w
Wejherowie. Siostra Anna odwiedzała ją i troskliwie pielęgnowała. Opowiadała nam wtedy o
swoich nadzwyczajnych przygodach wojennych, które na usilną prośbę naszych sióstr spisała:
S. M. Dorota Trybuła CR (14.II.1996)
PAMITAJ!!!
SKUTECZNY ORŻ
PRZECIW ZAU
TO
Różaniec
6


Wyszukiwarka

Podobne podstrony:
dzieki ci maryjo
Dzięki Ci, Maryjo, txt
Boze Dzieki Ci Stachursky
Boże dzieki Ci Stachurski
o maryjo tys krolowa
Dzieki ci lato Kolor txt
Bóg mnie uratował
Dzięki Ci, Panie (Bębenek)
dzieki ci boze moj
dzieki ci boze moj
dzieki ci matko
Dzięki ci lato
Dzięki Ci O Panie nasz
maryjo naucz mnie

więcej podobnych podstron